Tijdens mijn twee dagelijkse ritjes met de race-chinees hoor je soms de meest hilarische gesprekken. Of in ieder geval flarden van gesprekken.
'Is hij homo?'
'Nee, hij is DJ.'
woensdag 14 oktober 2009
zondag 11 oktober 2009
'We gaan op berenjacht (...)'
De kans dat je een leuke man tegenkomt op een schuur- of tentfeest is vrijwel gering. En toch besloten Mariska en ik op zoek te gaan gisteravond. De eerste leuke jongeman die we tegenkwamen was 1.83m, donkere nonchalante krulletjes, breed postuur en bovenal, barman. Terwijl wij aan het wegkwijlen waren terwijl hij voor ons twee wijntjes haalde. kwam een klein huppelkutje met paarsachtig geverfd haar achter de bar langs huppelen. Ze gaf onze barman een zoen op zijn mond en zwaaide haar haren terug over haar schouder. Terwijl Maris en ik een blik uitwisselden van 'wij-zijn-toch-veel-leuker-knapper-slimmer-en-ruiken-lekkerder-dus-hoe-kan-die-in-hemelsnaam-een-relatie-met-trut-A-hebben?' zette hij onze wijntjes voor onze neus en kneep hij nog even 'subtiel' in trut A haar billetjes. Flubber-flubber-flubber.
Ons tweede doelwit was Martijn, een vriend van de neef van Mariska. Maar toen wij binnen een straal van 5 meter van onze prooi stonden hing opeens een ander huppelkutje om zijn nek. Pornoblond haar met dode puntjes. Om het even makkelijk te maken geven we haar de titel trut B. Mariska en ik stonden allebei met onze mond open. De veronderstelling dat mannen op 'natural' meiden vallen werd bij deze verworpen.
De derde jongen die niet aan ons ontkwam was een leuke lange jongen (ongeveer 1.90m), niet te slank maar ook weer niet te breed, een frisse blik en een hoop jongemannen om hem heen. Wij besloten een weddenschap te beginnen en ik gokte op een leeftijd van 20 jaar. Mariska gokte op 21 lentes en wij stapten op meneer lekkerding af. Ik zat er een heel jaar boven en we raakten aan de praat. Toen een vriendin van hem aan mij vroeg of ik hem een leuke jongen vond (duhhh!), werden wij al snel uit onze droom geholpen. Meneer lekkerding date alleen met andere mannelijke lekkerdingen. Ik keek nog naar beneden maar het object 'lul' was niet aanwezig in mijn spijkerbroek.
Het was duidelijk. Vanavond zal er noch gezaaid noch geoogst worden.
Ons tweede doelwit was Martijn, een vriend van de neef van Mariska. Maar toen wij binnen een straal van 5 meter van onze prooi stonden hing opeens een ander huppelkutje om zijn nek. Pornoblond haar met dode puntjes. Om het even makkelijk te maken geven we haar de titel trut B. Mariska en ik stonden allebei met onze mond open. De veronderstelling dat mannen op 'natural' meiden vallen werd bij deze verworpen.
De derde jongen die niet aan ons ontkwam was een leuke lange jongen (ongeveer 1.90m), niet te slank maar ook weer niet te breed, een frisse blik en een hoop jongemannen om hem heen. Wij besloten een weddenschap te beginnen en ik gokte op een leeftijd van 20 jaar. Mariska gokte op 21 lentes en wij stapten op meneer lekkerding af. Ik zat er een heel jaar boven en we raakten aan de praat. Toen een vriendin van hem aan mij vroeg of ik hem een leuke jongen vond (duhhh!), werden wij al snel uit onze droom geholpen. Meneer lekkerding date alleen met andere mannelijke lekkerdingen. Ik keek nog naar beneden maar het object 'lul' was niet aanwezig in mijn spijkerbroek.
Het was duidelijk. Vanavond zal er noch gezaaid noch geoogst worden.
Zakelijke overeenkomst
'Zal ik mee fietsen?'
'Tuurlijk, waarom niet.'
En wat er verder gaat gebeuren weet ik al. Het begint op een routine te lijken. De fietsrit naar huis duurt meestal 12 minuten. Afhankelijk van het percentage alcohol dat er in ons bloed huist. Als we langs het bos fietsen vraagt hij of ik naar links ga (het bos in). Ik antwoord nonchalant nee aangezien het de afgelopen week geregend heeft en ik geen zin heb in een smerige jas van natte bankjes. We zetten onze conversatie over de meest doodnormale dingen voort. Thuis aangekomen staan we op de oprit en loopt onze conversatie tot een eind. Na een korte stilte wordt er een nieuwe conversatie gestart, enigzins ongemakkelijk. En als de volgende stilte langer duurt dan 5 seconden, buigt hij zijn hoofd naar de mijne toe. Een zakelijke overeenkomst lijkt het wel. Altijd als hij mij naar huis brengt, spenderen we de laatste 10 minuten voor ik naar binnen ga aan zoenen. Een soort vergoeding voor het naar huis brengen. En elke keer na de eerste 3 seconden vraag ik me weer af waarom ik het wederom zo ver heb laten komen. Ten eerste kan ik zelf ook prima de weg naar huis vinden. Heb ik in groep 8 een cursus zelfverdediging gehad en heb ik altijd nog m'n telefoon bij me om in geval van nood een belager daarmee toe te takelen. Ten tweede zoent meneer zo vreselijk saai. De verveling slaat al snel toe en ik kan niet wachten op het moment dat ik tegen hem zeg dat ik nu toch echt naar bed ga. Blijkbaar blijf ik elke keer hopen dat de zoen-skills van meneer zich nog aan het ontwikkelen zijn. Maar sinds onze eerste zoen drie jaar geleden is er nog niets verandert. Ja, dat zijn rechterhand nu sneller naar beneden daalt en op mijn achterwerk blijft rusten. En de manier waarop hij mij tegen zich aandrukt erop wijst dat hij hoopt op meer dan alleen 327 seconden tongdraaien en speeksel uitwisselen. Nee, vanaf vandaag ga ik me echt aan mijn goede voornemens houden. Stoppen met het zoenen van Harry.
'Tuurlijk, waarom niet.'
En wat er verder gaat gebeuren weet ik al. Het begint op een routine te lijken. De fietsrit naar huis duurt meestal 12 minuten. Afhankelijk van het percentage alcohol dat er in ons bloed huist. Als we langs het bos fietsen vraagt hij of ik naar links ga (het bos in). Ik antwoord nonchalant nee aangezien het de afgelopen week geregend heeft en ik geen zin heb in een smerige jas van natte bankjes. We zetten onze conversatie over de meest doodnormale dingen voort. Thuis aangekomen staan we op de oprit en loopt onze conversatie tot een eind. Na een korte stilte wordt er een nieuwe conversatie gestart, enigzins ongemakkelijk. En als de volgende stilte langer duurt dan 5 seconden, buigt hij zijn hoofd naar de mijne toe. Een zakelijke overeenkomst lijkt het wel. Altijd als hij mij naar huis brengt, spenderen we de laatste 10 minuten voor ik naar binnen ga aan zoenen. Een soort vergoeding voor het naar huis brengen. En elke keer na de eerste 3 seconden vraag ik me weer af waarom ik het wederom zo ver heb laten komen. Ten eerste kan ik zelf ook prima de weg naar huis vinden. Heb ik in groep 8 een cursus zelfverdediging gehad en heb ik altijd nog m'n telefoon bij me om in geval van nood een belager daarmee toe te takelen. Ten tweede zoent meneer zo vreselijk saai. De verveling slaat al snel toe en ik kan niet wachten op het moment dat ik tegen hem zeg dat ik nu toch echt naar bed ga. Blijkbaar blijf ik elke keer hopen dat de zoen-skills van meneer zich nog aan het ontwikkelen zijn. Maar sinds onze eerste zoen drie jaar geleden is er nog niets verandert. Ja, dat zijn rechterhand nu sneller naar beneden daalt en op mijn achterwerk blijft rusten. En de manier waarop hij mij tegen zich aandrukt erop wijst dat hij hoopt op meer dan alleen 327 seconden tongdraaien en speeksel uitwisselen. Nee, vanaf vandaag ga ik me echt aan mijn goede voornemens houden. Stoppen met het zoenen van Harry.
In den beginne...
... schiep ik dit weblog. Het was nog kaal en ledig, en de onbekendheid van mij en mijn verhalen was nog een feit; en mijn geest zweefde op de instellingenpagina neer. En ik zeide: kleur blauw! en het kleurde blauw. En ik zag, dat het goed was. Ik maakte een scheiding tussen bloggen en dit weblog. En ik noemde dit weblog Blauwe verf. En de overige weblogs noemde ik verf op terpetine basis.
Abonneren op:
Posts (Atom)
